De energietransitie is een belangrijke, zelf noodzakelijke stap, alleen treft ze gezinnen vandaag niet gelijk. We zien dat vooral kwetsbare huishoudens, denk aan alleenstaanden, huurders, mensen met lage inkomens of in slecht geïsoleerde woningen, disproportioneel worden geraakt door stijgende energieprijzen en investeringskosten.
Recent verscheen er in De Standaard een artikel over een studie rond de Europese energienormen. Hieruit blijkt dat meer dan één op drie Vlamingen een noodzakelijke energierenovatie niet kan betalen. Renovaties zijn cruciaal om de klimaatdoelstellingen van 2050 te behalen én om de energiekosten van huishoudens structureel te verlagen.
Alleen kunnen veel eigenaars die kosten momenteel niet zelf betalen, dat is niet onlogisch aangezien het vaak over significante bedragen. Voor veel Vlamingen, voor veel Gentenaars is het opnemen van een (nieuw) langlopend krediet niet haalbaar. Hierdoor dreigt onbedoeld de sociale ongelijkheid enkel te vergroten.
Ook lokaal speelt dit een belangrijke rol. Steden en gemeenten staan dicht bij mensen en hebben via energieadvies, renovatiebegeleiding, sociale tarieven, premies en samenwerking met sociale diensten een sleutelrol in het voorkomen van energiearmoede.
Hierboven staat één voorbeeld aangehaald over het belang van sociaal klimaatbeleid. Een stad als Gent komt op zeer diverse manieren in aanraking met dergelijke vraagstukken. Daarom wil ik graag ingaan op hoe onze stad vandaag sociaal klimaatbeleid vormgeeft, en hoe we ervoor zorgen dat niemand uit de boot valt in de energietransitie.
Ik stel daarom graag volgende vragen: